Kitap Haber

”Klasik İslam edebiyatında şairler doğadan aldıkları motifleri bir soyutlama yaparak, insan psikolojisinin en yüce hali olan aşka ulaşırlar. Aşk aracılığıyla fizikötesi aleme nüfuz ederler. Orada Varlığın birliği görüşüne, Tanrı aşkında yok olmaya ve ebedi olarak Tanrı aşkında dirilmeye ulaşırlar.”

İbn Arabî Şeyh-i Ekber, Sultan’ül arifin, Hatem’ül evliya, Kutb-ü Humam olarak da anılır. 500′e yakın eser vermiştir bu eserlerin bir çoğu da tasavvufa dairdir.

Bu eserini tek bir kaynakta beslenmediği ortadadır. Eğer biz okuduğumuzun ilk anlamıyla yetinirsek bu kitabı hakkıyla anlamış sayılmayız. Çünkü İbni Arabi gibi zatları anlamak için ilkin gittikleri yolu bilip söylediği sözleri de ona göre değerlendirmemiz lazım.

Her sözün her cümlenin altında başka anlamlar da gizleyen bu eserinde beyitler halinde yazılan cümleleri, hikmetleri okuyup anlamaya çalışıyoruz.

”gördüğün şeye şaşma, dedim ben de o güzel kıza
Çünkü sen kendini görmektesin o insanın aynasında”

Bir aşk üzerinden ” Bir” olan aşkın tanımı üzerinde düşünülmelidir. Aşk bir yolsa o zaman zor ve çetin bir yoldur. Aşk bir amaç ise o zaman o amaç adına bir sürü badirelerden geçmek gerekirdi. Çünkü hiç bir şey kolay değildi. Aşk ise en çetin yol ve en zorlu hedefti.

”evlerin yerinde dur şimdi ıpıssız oluşlarına
Şaşarak seslen onlara
O kaybolmuş tatlı güzelliklerine
Ve şimdi ağlanacak hallerine”

Rahmani ilhamdan kaynaklanana bu şiirleri hakkıyla anlamak zordur. Ama ara ara kur’an simgeleriyle örülü olan bu şiirler akıl ile değil de gönülle anlaşılabilir ancak. Bu yüzden de İbni Arabi’nin şiirlerini anlamaya çalışırken bu şiirlere; yakışmayacak yakıştırmalardan uzak durmalıyız.

Zaten kendisi de şiirlerin daime içe doğan ”ilahi varidatlar”la gönlüne inen ”ruhani inişlerle” ve ”ulvi tenasübler”’le yazdığını belirtmiştir.

Kitap Mahmut Kanık’ın tercümesiyle yayınlanmıştır.