Kitap Haber

Şiirlerin kimi sessiz harflerle kendini ayakta tutmaya çalışır. Kendi yolunu çizip o sessiz harflerle uzayıp gider. Kendini kendi sesiyle, kendi çizgisiyle hayatta tutma çalışır. Şiir bir yol eğrisi, kilometre taşı, bir uğrak yeri. Birçok tanım getirtilebilir şiir üzerine. Her tanım biraz hem kişinin kendisinin hem de şiirin bir yönünü anlatır. Kişinin şiirde ne gördüğü o şiir tanımı üzerinden gözükebilir.

”Herkesin Alıp Gittiği” üç bölümde 24 şiir barındırıyor. Şiirlerin sesleri doğanın ve insanın barındırdığı imgelerle dolu. Kimi şiirlerde bu imgelerle kendi temelini kurarken kimi şiirlerde de şair böyle bir kaygı gütmeden içinden geldiği örmüştür içinden gelenleri.
Kitapta dikkat çeken şiirlerden olan ”yazgı” şiirinde yazan

”nasıl dayanır yazgım yitip gitmene sularca
kartopu oynayan çocukların ağzında
yaşamak denilen şu çılgın eğlence
nasıl varılır dizleri dibinde öğütülmüş aynalara
eski bir mahzenin dumandan gölgesi gibi
sevgilim ölüm var ölüm var aramızda”

Ölümün renginden dizdiği cümlelerle mısrasını oluşturmuş yazgının kader anlamlılığı ve değişmezliğine mutlak bir icabet ile ölümü söyleyen kişi, kendi kaleminden ölümün nasıl bir ayrılık olduğunu dile getirmiş. El hak. Öyledir de. Ölüm bir son buluş mudur yoksa aynalardaki yüzlerin eskimesi midir!

Kitaba ismini veren ”herkesin alıp gittiği” şiirinde ise

”herkesin alıp gittiği duvarlar buldum” cümlesi sıklıkla tekrarlanan bir cümle olması ve mısraların bu cümleyle başlaması şiire bir ahenk vermiş olarak gözükse de aslında çok tekrarlanması şiiri biraz boğmuş durumda.
Yine de sağlam denilecek şekilde örülmüş yerleri de yok değil o duvarların.

”ah ki mektubu gelmeden saçları uzayan
bir kurşunun değdiği yeri anlat bana
uzanıp kalmış suç gibi yol kenarlarına”

A.Barış Ağır, Herkesin Alıp Gittiği, Varlık Yayınları